Next Prev
 

Menu

A story of hope.....

Tags: ,

Spanje, 16 jaar en totaal verloren….

Een maand lang in Spanje, de zomer in mijn 17de levensjaar. Het zou geweldig worden, één groot feest. Samen met mijn bestie, totaal iets anders doen dan wat we normaal deden.

Maandenlang zeurden we aan het hoofd van onze ouders. Er kan niks gebeuren, we zijn in een groep! Er zijn reisleiders. Er is controle, we staan in een tentenkamp. ALL WILL BE FINE!

Bij de pizzeria in de binnenstad hadden we geld verdiend, natuurlijk netjes gespaard en met nog een beetje aanvulling, hadden we genoeg om rond te komen, uit te gaan en in nood een taxi te kunnen bestellen. Met angst en beven werden we uitgezwaaid door onze ouders op het busstation. We beloofden plechtig dat we meteen een telefooncel zouden zoeken en eens in de zoveel dagen zouden bellen, we niet met vreemde mannen mee zouden gaan en áltijd een helm op zouden doen tijdens scooter-ritjes langs de boulevard.

We kwamen aan en konden ons geluk niet op. Overal jongeren, van 16 tot 25 jaar.
De vrijheid, de coolheid en de sexy-ness van het ontluikende leven staarde ons aan. En wij snoven het allemaal op. Natuurlijk waren we de jonkies van het stel, maar we voelden ons zelfverzekerd, sterk en gedragen door het leven. Deze maand zou onvergetelijk worden.

We gingen uit. Niet meer normaal zoveel uit. Elke nacht tot diep in de nacht. Overdag sliepen we op het strand weer bij. Al snel hadden we een vaste discotheek. En al snel waren we favoriet bij twee Itialaanse jonge mannen, die de taak hadden om mooie meisjes te spotten en naar de discotheek te lokken. Zij waren ook aan hun eigen systeem thuis ontsnapt, om het hele seizoen te genieten van zon, zee en strand.

Wij lieten ons graag lokken. Grote blauwe ogen, grote donkere lokken, grote mannelijke spieren. Zo zaten ze niet naast mij in de klas. Daar zaten jongens met brillen, wit haar en pukkels.

Blogpost: Spanje, 16 jaar en totaal verloren

We loved every second of our adventure!

Op een avond trok mijn bestie de stoute schoenen aan en ging met een van de twee jonge mannen mee, het was midden in de nacht. We hadden gedanst.  Ze verdween in een hartslag achter op de brommer, met of zonder helm dat weet ik niet meer, het drukke verkeer in.
Ik stond naar haar te kijken en bewonderde haar lef. Ik liep gevoelsmatig altijd nét achter haar aan. Zij was een vroegbloeier, ik een laatbloeier. Zij nam actie, ik was eerder de reactie. Eigenlijk was ik het gewend. Het was helemaal goed. Onze rollen waren duidelijk. Ik was al vaker de nacht alleen geëindigd, zij had al meerdere vriendjes gehad.

Ik besloot het fijn voor haar te vinden en vond het prima om alleen de paar kilometers te wandelen naar huis. Inmiddels hadden we de route al 15 keer gelopen midden in de nacht, ik maakte mij nauwelijks druk. Naast mij stond de andere Italiaan. Lorenzo. Hij zat mij met een brede glimlach aan te kijken.

Hij vroeg of hij met mij mee naar de camping mocht gaan. Ik zei nee. Hij vroeg of hij mij dan naar huis mocht brengen. Ik zei dat dat niet nodig was.

Hij deed het toch.

Aangekomen bij de camping, zei ik dat ik het verder alleen wel zou vinden.

Hij ging niet weg.

Ik liep naar het strand, want mee naar de tent, dat wilde ik niet. Hij bleef bij mij op het stand. Ik zei dat hij nu wel naar huis mocht gaan, want ik wilde gaan slapen.

Hij ging niet weg.

Ik zei dat ik nu echt wilde gaan slapen. Hij zei: Ik slaap wel met je mee.

Al uren was ik in de weer om hem weg te krijgen en het lukte niet. Ik bleef beleefd en verontwaardigd. Als ik hem namelijk vroeg hem om weg te gaan, wat ik best vond dat ik mocht vragen. Had hij elke keer een antwoord wat mij beschamend deed voelen over mijzelf. Ik kon niet geloven dat hij lelijke dingen over mij dacht. Vind je mij niet leuk? Is er een ander? Schaam je je voor mij? Wat maak jij mij nou? Je laat mij nu toch niet alleen? Ik ben dit hele stuk komen lopen!

Nee natuurlijk niks van dit alles, maar ik wil gewoon DAT JE NAAR HUIS GAAT.

Blogpost: Spanje, 16 jaar en totaal verloren

De sfeer werd grimmiger en iets in mij besefte dat er een heel ander spel gaande was. Een spel waar het niet meer ging om JA of NEE. Maar een spel van: Hoe kun je de grootste schade voorkomen in een situatie waar alleen maar slechte uitkomsten zijn…

Ik liep naar mijn tent, hij liep mee. Ik ging slapen. Hij kroop op mij. Ik zei nee. Hij deed het toch.

Ik weet nog dat ik dacht…. GUUSJE, CHOOSE WISELY. PROTECT YOURSELF.

Ondanks dat ik nog maagd was, nooit eerder in een situatie had gezeten die zó bedreigend was, kwam er een intuïtief weten in mij naar boven. Mijn actieplan kwam in 1 seconde tot mij.

Maak geen geluid, stribbel niet tegen en zorg dat je hier zo ongeschonden mogelijk vanaf komt. Zorg dat het condoom niet scheurt. Maak geen wonden, zorg dat je spiritueel verstopt bent en bescherm je ziel. Maak het puur fysiek. Wacht tot het veilig is, voor je in beweging komt.

Zo gezegd zo gedaan. Ik heb gewacht tot hij in slaap was, ben naar de douche gelopen en heb daar mij gewassen. Lang gewassen. En nee. Ik sloeg geen alarm. Maar maakte mij, tot mijn eigen verbazing, ernstig zorgen over iets heel anders, iets wat ik nooit verwacht had. Iets wat je niet in kan denken of voelen tot je het een keer ervaren hebt….

WAT WORDT MIJN VERHAAL?

Wat ga ik tegen mijn bestie zeggen als ze straks thuis komt? Wat ga ik tegen mijn kampeergenootjes zeggen? Wat ga ik tegen hem zeggen als hij wakker wordt? Wat zeg ik tegen mijn ouders als ik thuis kom? Wat ga ik mijzelf vertellen? Hoe ga ik de rest van de 15 dagen doorbrengen? Wat wordt in vredesnaam mijn verhaal????

Het was een mijlpaal in mijn leven. Een levens-veranderende ervaring. Ik besloot het mijzelf zo makkelijk mogelijk te maken. De kracht in mijzelf aan te roepen. De tranen te laten wachten. En wist dat ik ooit de rust en de tijd zou nemen, om van deze ervaring het beste te maken. Maar in dat moment, zou dat te veel kosten. Ik zou veel te veelledig moeten zijn met de emoties van anderen. Survival Modus: Aan

Ik hield mij stil. mompelde wat over ontmaagd zijn en ben gewoon uit gegaan. Ik vermeed hem, hij vermeed mij. Ook thuis besloot ik mijn mond te houden. Ik wilde gewoon mijn lieve ouders om mij heen. Geen paniek zaaien of een vader naar Spanje zien vertrekken om het licht uit de ogen van een Italiaan te slaan, met de naam Lorenzo.

Blogpost: Spanje, 16 jaar en totaal verloren

Drie maanden huilde ik elke avond. Ik had nachtmerries en verwerkingsdromen.

Ik ontmoette mijn eerste liefde en kon het eerste stuk gaan helen.

De helft van mijn leven is deze ervaring heel bepalend geweest voor mijn liefdesleven. Ik koos veilig en vertrouwd. Ik koos minder in plaats van meer. Ik koos gesloten in plaats van open. Ik koos stoer aan de buitenkant en super verstopt aan de binnenkant. Ik koos voor een bepaald type man.

Al de relaties en mannen in mijn leven hebben een stuk heling gebracht. Nee, ik was niet kapot, maar had mij wel ongelooflijk verstopt. Ingepakt in tissue paper en bubblewrap. Mijn sensuele gouden binnen wereld is jaren en jaren nauwelijks toegankelijk geweest voor mijzelf en  anderen.

De één liet mij weer veilig voelen. De ander leerde mij weer vertrouwen. De één liet mij weer genieten. De ander bracht zekerheid.

De meest uitdagende en meest uitgestelde les voor mij, was de sensuele en seksuele vrijheid. En ik wist dat geen man mij deze les kon brengen. Dit is iets wat ik zelf in de ogen moest aankijken. Hier moest ik zelf mijn verhaal voor ontwerpen. Een heel nieuw verhaal omdat het oude niet bij mij hoorde, maar slechts bij mijn ervaring.

Blogpost: Spanje, 16 jaar en totaal verloren

En mijn hemel dat heb ik gedaan. Tot op het bot en verder. En in de momenten van diepte en hoogte voelde ik tot diep in mijn core:
‘DIT IS WAAR IK MIJ MOET VERBINDEN MET MIJN VROUWELIJKE ENERGIE. ELKE KEER WEER OPNIEUW. Hoe uitdagend het ook is, hoemoeilijk ik het ook vind om met vrouwelijke vrouwen te verbinden en hoe makkelijk het ook voelt om weer in mijn mannelijke energie en kracht te gaan staan. Ik kan alleen de vrijheid vinden als ik volledig verbind met mijn vrouwelijke energie. Mijn zachte, compassievolle kant, mijn zelf liefhebbende ziel, mijn oneindige emotie, mijn warmte, mijn zorgende, mijn moeder, mijn dochter, mijn Godin, mijn vals, mijn onredelijk, mijn onbeteugelde…’

En tijdens die jaren van heling en verbinding wist ik. Al deze lessen, al deze ervaringen, al deze emoties. Het is hier omdat ik op een dag, vrouwen die net zo uit verbinding met hun vrouwelijke energie zijn geraakt als ik, zal inspireren en leiden naar hun eigen prachtige vrouwelijke energie. Ik zou niet weten hoe, in welke vorm. Maar iets met vrouwen, zal er zijn. Misschien trouw ik er één, misschien help ik er één, misschien word ik er één….

En waar is dat gebleken. Waar ik eerst overtuigd was dat ik door mijn slimheid coachees aantrok. Door mijn geweldige coachingskills of door mijn kennis en liefde voor patronen en denkwerk.

Het is niet zo. Verre van dat.

Het is de verbinding met mijn vrouwelijkheid die opvalt. Die zorgvuldig herstelde verbinding. Waar ik zo lang aan gewerkt heb, waar ik al mijn liefde, aandacht en zorg aan heb gegeven. Het is mijn stralende Goddess energy wat mij drijft, wat mij gelukkig maakt, wat mij doet lachen en huilen. Wat mij doet aantrekken en afstoten. Het is de toestemming die ik mij lang geleden heb gegeven om volledig te mogen verbinden met mijn vrouwelijke VRIJHEID.

Ik krijg soms te horen dat mijn social media er zo gelukkig uit ziet, dat mensen blij zijn als ze ook een teken krijgen van dat ik een gewoon mens ben. Ik moet iets bekennen. Ik ben geen gewoon mens. En ik ga het ook nooit meer worden ook. Ik ben een vrouw in volle verbinding met haar vrouwelijke energie. En mijn missie is om iedere vrouw die dat ook wilt, te inspireren en zorgvuldig en met liefde te leiden naar haar eigen energie.
Niet naar die van mij, niet naar dat wat er van ons verwacht wordt in de wereld, zelfs niet naar dat wat er gewenst wordt van onze liefdespartners. Nee…. Naar datgeen waar jij zelf uit bestaat.

Blogpost: Spanje, 16 jaar en totaal verloren

Because the world needs more female energy
&
I know for sure that
Our men are in desperate need of
more heartwarming, earthshaking female energy.

Women. We can do this.
Show up, Own it & Share!

You will feel so much better.

Blogpost: Spanje, 16 jaar en totaal verloren

Sign up for Love, Beauty & Happiness
Replenish & Reset Body, Mind, Heart & Soul Only Juniper Love High Quality content!

Bewaren

Bewaren Bewaren Bewaren
Never ever Junk & Spam!

Leave a Reply

Your email address will not be published.

*